Vriendjes door dik en dun


De zoon heeft al vanaf zijn eerste dag in de kleuterklas een aller -aller- beste vriend. Een vriendje waar hij met kop en schouders bovenuit steekt. De ene groot de andere klein. Vriendjes door dik en dun.

Vandaag mochten die twee kapoenen samen op stap, want één van de meiden van de klas was jarig. Een jaar geleden waren de heren de enige jongens op haar feestje en o-o-o wat hadden ze allemaal plezier. Mijn kleine man keek dus halsreikend uit naar vandaag. En een verjaardagsfeest dat vraagt om cadeautjes, nietwaar?
Vorig jaar pimpte ik een koffertje met de naam van het feestbeestje en vulde ze (de koffer, niet het feestbeestje) met allerlei leuks. Dit jaar klonk het: "Mama, wat ga jij maken voor Charlotte? Iets met de naaimachine?"

De naaimachine ... Het ding werd de laatste maanden nogal stiefmoederlijk behandeld, om niet te zeggen compleet genegeerd. Ik nam het de voorbije maanden nog af en toe mee naar de Stikbitchmeetings, maar liet het onaangeroerd en beperkte me tot patronen overtekenen en stof knippen. 

Tot gisteren dus. Er was geen ontkomen meer aan. De deadline naderde genadeloos.
Pinterest werd geraadpleegd. Elisanna bracht licht in de duisternis. Het patroon werd geprint. Om dan tot de vaststelling te komen dat de tas misschien wel wat té groot zou zijn voor een fijne, lieftallige, vijfjarige jongedame. Verkleinen was de boodschap. Er werd wat gegoocheld met cijfertjes. Een aangepast patroon kreeg vorm. Stof werd gekozen. Alle tinten roos waren toegelaten (lees: Alleen roze tinten mochten het zijn.). Geen probleem. Het Stoffelspektakel had er vrijdag weer voor gezorgd dat mijn stoffenvoorraad niet zo miraculeus werd aangevuld. Stoffen en fournituren werden gekozen. Ik kon beginnen.

En toen ... Paspel. Nog nooit (schaamrood op de wangen) gebruikt. Bij de knikkerzakjes werd er steeds wijselijk voor biais gekozen. Maar nu ... Tot ik mij plots het setje naaivoetjes herinnerde dat ik in Mechelen als cadeau bij mijn naaimachine had gekregen. Jawel, een echte paspelvoet. Wow, wat een ontdekking! Paspel stikken bleek kinderspel. Neen, ik overdrijf niet. Stof en paspel onder het voetje en stikken maar. Zelfs niets vastspelden of met een zoommaatje afmeten. Voet op het pedaal en gas geven! Voor ik wist zat de hele tas in elkaar.

Vanochtend bedacht ik ineens (ik was toch goed op dreef) dat het misschien wel leuk was om een bijpassende knuffel te maken. Nu nog een leuk patroon . Even vergroten, knippen, stikken en opvullen met panda. Et voilà ... een Schotse terriër!

2013-11-031






Nog wat leuke, roze extraatjes en hoppa ... alles in de tas!

2013-11-03
doosje: Habiba



Tja, mijn naaimachine en ik ... misschien toch vriendjes door dik en dun.

Reacties

  1. Wow, zo mooi ! Wat zal dat vriendinnetje blij zijn met zo'n super cadeau ! En jij bent weer goed vertrokken op je machientje ;-)

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ja, met zoveel roze zal dat vriendinnetje inderdaad wel in de wolken zijn! Prachtige knuffel en tasje, en gewoon... alles samen een heel leuk kadootje!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Heel mooi gemaakt, G.! Geweldig huisdier! Je moet hem maar een naam geven...

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Jaaaa, helemaal geweldig! Ik ben fan van de terriër, da's zonder twijfel een maatje voor mijn George-kes :-)

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Amai, van stiefmoederlijke behandeling naar dit! Dat klasgenootje zal wel content geweest zijn!

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie plaatsen

Bedankt voor je reactie!

Populaire berichten van deze blog

Belgische Zonen

Koesterplekjes

Cisse & co